Rytm bębnów unosi się nad słoneczną Ghaną, a barwy kente i adinkra — czerń, czerwień i biel — falują w tańcu i śpiewie. W takim pejzażu Omenaa Mensah przeżywa w Ghanie ceremonię upamiętniającą ojca, w duchu Ashanti. Jak podkreśla, to nie było tylko pożegnanie, ale celebracja życia zakorzeniona w tradycji Ghany.
Omenaa Mensah w Ghanie. Pożegnanie, które stało się świętem życia
Po miesiącach żałoby, które rozpoczęły się 3 stycznia 2025 roku, Omenaa Mensah wraca do kraju przodków, by uczcić pamięć taty — Opoku‑Ware Mensaha. W Ghanie uczestniczy w ceremonii upamiętniającej w duchu Ashanti, gdzie pamięć o zmarłych łączy się z wdzięcznością. Obok łez jest wspólnota, a obok ciszy — rytm i ruch.
Kontrast ze znanymi nam obrzędami jest wyraźny: zamiast milczenia słychać bębny, zamiast stonowanych gestów — pełne znaczeń symbole i taniec. Dlaczego w żałobie tańczy się i śpiewa? Odpowiedź kryje się w idei "celebracji życia", do której Omenaa sięga, by spleść europejskie i afrykańskie korzenie.
Muzyka, bębny, taniec: tak wygląda ceremonia Ashanti
Uroczystość tętni muzyką: bębny prowadzą kroki, śpiew spina pokolenia, taniec opowiada historię rodu. To ceremonia pogrzebowa, która — w kulturze ghańskiej — ma podnieść serca i przywrócić równowagę wspólnocie. Każdy dźwięk i gest niosą znaczenie, a rytm koi i wzmacnia.
Uczestnicy ubierają kente i adinkra w czerni, czerwieni i bieli. Te barwy porządkują emocje: żałobę i ból, ale też dumę, wdzięczność i siłę wspólnoty. Tak właśnie kultura Ghany uczy opowiadać o rozstaniach — przez symbol i wspólne przeżywanie.
Ceremonie w Ghanie są pełne muzyki, bębnów, tańców i śpiewu. Stroje utkane z kente i adinkra, w odcieniach czerni, czerwieni i bieli, niosą symbolikę żałoby, ale też dumy, wdzięczności i siły wspólnoty
— Omenaa Mensah
Imię, które niesie historię. Kim był Opoku‑Ware Mensah
Opoku‑Ware Mensah był cenionym kardiochirurgiem, związanym z ghańską rodziną królewską. Do Polski przyjechał na studia medyczne, tu zakochał się w Polce, a większość życia zawodowego spędził w Niemczech. Praca, służba, edukacja — tymi wartościami żył i tymi wartościami inspirował córkę.
W jego imieniu pobrzmiewa historia. "Opoku Ware" to królewskie imię w tradycji Ashanti — symbol siły, wielkości i przywództwa, które nosił również jeden z najsłynniejszych królów. Nie chodzi o tytuł, lecz o dziedzictwo i odpowiedzialność, które — jak mówi Omenaa — trwają w niej do dziś:
Mój tata nosił imię Opoku Ware — imię królewskie, symbol siły, wielkości i przywództwa. […] Wczoraj poczułam, że to dziedzictwo nie jest tylko opowieścią o przeszłości — ono żyje we mnie.
Słowa, które zostają. Lekcja, jaką Omenaa wyniosła od ojca
Omenaa wielokrotnie podkreślała, że ojciec był jej latarnią wartości — uczył mądrze reagować na niesprawiedliwość i cierpienie. W centrum była zawsze pomoc i edukacja, bo to one realnie zmieniają życie. Tak rozumiane "celeblowanie życia" staje się programem działania, nie tylko wspomnieniem.
Tata nauczył mnie, że życie to nie tylko to, co tracimy, ale przede wszystkim to, co możemy dać innym
— pisała w mediach społecznościowych. Te słowa są kluczem do jej filantropijnych projektów i najprostszą definicją dziedzictwa, które niesie.
Bliżej korzeni, bliżej siebie
Dla Omeny ceremonia w Ghanie okazała się doświadczeniem uzdrawiającym — redefiniującym żałobę i wzmacniającym tożsamość. W barwach kente, w znakach adinkra i w rytmie bębnów odnalazła "królewskie imię" jako zobowiązanie do dobra i pamięci.
To właśnie w tym sensie "uroczystość" i "pogrzeb" stają się jednym: szacunkiem dla przeszłości i odwagą, by nieść ją dalej. C
