Barbara Bursztynowicz, znana i lubiana aktorka, od najmłodszych lat miała jasno sprecyzowane wyobrażenie o idealnym mężczyźnie. Gdy go spotkała, była jeszcze związana z podziwianym dzisiaj aktorem.
Barbara Bursztynowicz i jej fantazje o wymarzonym mężczyźnie
Kiedy na początku lat 70. rozpoczęła studia na warszawskiej PWST, podziwiała wielu mężczyzn, ale jej wyobraźnia skupiła się na jednym szczególe, który wydawał jej się niezwykle istotny – papierosach. Nie chodziło tu jednak o zwykły nawyk, lecz o coś, co w jej oczach uosabiało klasę, elegancję i intelekt. Wzorem był Andrzej Łapicki, uwielbiany profesor, którego manierom i charakterowi nie mogła się oprzeć.
Łapicki fascynował nie tylko Barbrę, lecz także jej koleżanki. Jego nonszalancki styl, pełne gracji ruchy i zgrabne gesty, gdy sięgał po papierosa, budowały obraz mężczyzny idealnego. Właśnie taki detal – pozornie banalny – stał się dla młodej Barbary symbolem tego, czego szukała w partnerze. Musiał być inteligentny, dowcipny, wrażliwy, grać na fortepianie i palić papierosy.
Podczas studiów Barbara zauważyła przystojnego blondyna – Jacka Bursztynowicza, studenta trzeciego roku, który grał jazzowe utwory na pianinie w uczelnianej stołówce. Mężczyzna wydawał się ucieleśnieniem jej marzeń. Jednak zanim zaczęła bliżej poznawać Jacka, jej serce było już zajęte przez innego.
Miłość, która przyszła wbrew okolicznościom
W czasie, gdy Jacek przyciągał uwagę Barbary, aktorka była związana z Mirosławem Konarowskim, również studentem warszawskiej PWST. Choć jej związek z Mirosławem wydawał się stabilny, Barbara nie mogła oprzeć się czarowi starszego kolegi. Ich pierwsza rozmowa na studenckiej imprezie przeszła do historii jej życia – długa rozmowa na balkonie, gdzie nikt im nie przeszkadzał, była początkiem czegoś nowego i ekscytującego.
Barbara zauważyła, że Jacek spełnia wszystkie jej wymagania – imponował jej swoją inteligencją, poczuciem humoru i wrażliwością. Kiedy zaprosił ją na randkę, długo się zastanawiała. Ostatecznie zgodziła się, choć spóźniła się na spotkanie o dwie godziny. Jakież było jej zdziwienie, gdy zobaczyła, że Jacek wciąż czekał. Ten gest zrobił na niej ogromne wrażenie.
Pomimo trudnych początków, Barbara i Jacek zakochali się w sobie. Kiedy on wyjechał do Grudziądza po ukończeniu studiów, ich miłość przetrwała próbę odległości. W końcu Jacek oświadczył się Barbarze, a ich ślub odbył się w 1976 roku w kościele Wizytek w Warszawie.
Choć początkowo Barbara podchodziła do niego z dystansem, życie udowodniło, że warto było zaryzykować dla tej miłości, która zaczęła się od fascynacji, papierosowego dymu i pięknych dźwięków fortepianu.
