Danuta Szaflarska była wielką i uznaną aktorką. Krytycy filmowi uważali ją za niezwykły skarb, bowiem każda jej rola zapadała w pamięć na długo. Po jej śmierci, córki aktorki Maria i Agnieszka gorzko wspominały samotne dzieciństwo i brak matczynej uwagi.
Danuta Szaflarska nie do końca radziła sobie w matczynej roli
Danuta Szaflarska została matką 4 maja 1943 roku, kiedy urodziła Marię z małżeństwa z pianistą Janem Ekierem. Po rozwodzie wysłała małą Marię na dwa lata do prewentorium w Zakopanem. Maria wspomina dzień powrotu do matki jako najszczęśliwszy w swoim dzieciństwie.
Agnieszka, młodsza córka, opisuje matkę jako surową i apodyktyczną. Wspomina, że ojciec był jej wsparciem, podczas gdy matka nie miała czasu na wychowanie.
Niewiele mam do powiedzenia na temat mamy. Marysia była jej bliżej.
- takie słowa powiedziała do autorki książki "Szaflarska. Grać, aby żyć".
Maria natomiast ceniła matkę za partnerskie podejście, mimo że spędziła część dzieciństwa w internacie.
Mama nigdy mi z tego powodu nie truła, traktowała mnie po partnersku. Miałam świadomość, że mogę zwierzyć się mamie, że mnie wysłucha i pomoże. Mama miała dar. Potrafiła fantastycznie wyciągać z czarnej dziury, zdejmować z ludzi smutek i złość.
Danuta Szaflarska wszystko stawiała na pracę
Wielka aktorka polskiego kina i teatru, całe swoje życie podporządkowała pracy zawodowej. Zawód był dla niej najważniejszy. Jej córka Agnieszka wyznała również, że mama zdecydowała się na macierzyństwo, bowiem w stanie okupacji, nie było gdzie grać.
Każda jej rola błyszczy jak kryształ. Praca z nią należy do największych przyjemności reżysera. Ona jest tym kamertonem, który pozwala oceniać czystość gry całej orkiestry.
- tak przed laty powiedział o Danucie Szaflarskiej - reżyser Erwin Axer,
